• darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg

Discovery of Heaven

DISCOVERY OF HEAVEN

Fanfare 7243 8113972-1

15 tracks, 57 min. 

Eindelijk is-ie er dan, de nieuwe film van Jeroen Krabbé met een volledig internationale cast. De film werd gemengd ontvangen, maar over twee dingen waren de heren critici het eens: het spel van onder meer Stephen Fry en Greg Wise was fantastisch en de muziek van Henny Vrienten kreeg veel lof. Eerder werkte Vrienten samen met Krabbé aan Left Luggage. Bob Zimmerman was Vrientens orkestrator, het Metropole Orkest nam begin september vorig jaar de muziek op met Vrienten zelf aan de keyboards. Een aantal dingen is duidelijk: muziek als bij Heaven heeft de componist nog nooit eerder gemaakt. Het is met geen enkele andere film te vergelijken. Hij heeft zichzelf weer overtroffen en een nieuwe stap in zijn ontwikkeling gezet (“Ik begin pas” is een vaak gebruikte opmerking van Vrienten). Ook in muzikaal opzicht is het nieuw. Een groot orkest met gebruik van keyboards. Vrienten zou Vrienten niet zijn als je hem desondanks blijft herkennen. Bijna elk thema begint heel “klein” met een paar eenvoudige noten, door verschillende kleine instrumenten gespeeld. Ze herhalen zich voortdurend op een bijna minimalistische manier. Langzaam komen er meer instrumenten bij, violen vooral en de muziek zwelt aan om vervolgens weer langzaam weg te zakken. Alle tracks hebben een traag muzikaal tempo met lang aangehouden tonen en een klankkleur van spanning, dreiging, geheimzinnigheid. Een heel aparte sfeer die heel onaards klinkt. Om die sfeer nog eens te benadrukken wordt gebruik gemaakt van stemmen, het geluid van biddende Tibetaanse monniken, een enkele gitaar en een vrouwenstem (de sopraan Daniela Bernouilli). Ik heb de muziek met de ogen dicht zitten beluisteren en me erop betrapt dat de muziek, de klankkleur een bijna hallucinerende werking hebben. Je wordt bijna meegezogen in het verhaal. The Discovery of Heaven is subliem, een volstrekt on-Nederlandse score met een Hollywoodachtige allure. En nu de film nog zien.

Julius Wolthuis

Verschenen in Score 121, december 2001