• darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg

MICHEL LEGRAND OVERLEDEN

Gepubliceerd op: 26-01-2019

In Parijs is vandaag componist en pianist Michel Legrand op 86-jarige leeftijd overleden. Legrand behoorde tot de generatie Franse filmcomponisten die in de jaren ’60 furore maakten in eigen land maar ook daarbuiten. Georges Delerue, Maurice Jarre en de onlangs overleden Francis Lai behoorden met Legrand tot deze generatie.

De beginjaren van Michel Legrand (Parijs, 1932) als filmcomponist lagen grotendeels in de Nouvelle Vague die eind jaren ’50 en beginjaren ’60 in Frankrijk opgang maakte. Na enkele films voor Jean-Luc Godard, het boegbeeld van deze beweging, brak Legrand in 1964 in binnen- en buitenland door met het volledig gezongen Les parapluies de Cherbourg van Jacques Demy. De melodieuze, soms weemoedige composities brachten hem wereldfaam. Met Demy zou hij drie jaar later de minder succesvolle muzikale film Les demoiselles de Rochefort maken, ditmaal wederom met Catherine Deneuve (en haar in datzelfde jaar 1967 overleden zus Françoise Dorléac). Inmiddels was Legrand ook in Hollywood actief, waar hij zin onweerstaanbare mix van easy listening en jazz voortzette. Voor het liedje The Windmills of Your Mind (op tekst van Alan en Marilyn Bergman) uit The Thomas Crown Affair (1968) kreeg hij zijn eerste Oscar. Drie jaar later ontving hij voor de originele score van Summer of ’42 zijn tweede Oscar. De derde ontving hij samen met tekstschrijvers Alan en Marilyn Bergman voor zijn muziek voor de film Yentl (1983).

Legrand schreef voor goed 200 films de muziek. Een greep uit deze enorme output: Lola (1961), Eva (1962), Ice Station Zebra (1968), La piscine (1969), The Happy Ending (1969), The Go-Between (1971), The Three Musketeers (1973), The Other Side of Midnight (1977), Les uns et les autres (met Francis Lai, 1981), Never Say Never Again (1983), Trois places pour le 26 (de laatste film met Demy, 1988), Les misérables (met Lai en drie anderen, 1995) en vele andere. Na 2000 beperkte Legrand zijn filmactiviteiten. De laatste jaren leek hij een voorzichtige comeback te maken met muziek voor films als Le rançon de la gloire (2014) en Les gardiennes (2017), films die ook in Nederland waren te zien en waarvan de muziek net zo goed sprankelde als in de beginperiode van Legrands lange carrière. Voor The Other Side of the Wind, de nooit voltooide film van Orson Welles uit 1972, schreef Legrand de muziek. Deze film werd tijdens het laatste Filmfestival van Venetië voor het eerst vertoond. Rond die tijd ging de laatste film met muziek van Legrand in Frankrijk in roulatie: J’ai perdu Albert. Legrand schreef met Stéphane Lerouge een autobiografie: Rien n’est grave dans les aigus (2013). Vorig jaar verscheen onder de titel J’ai le regret de vous dire oui een herziene en aangevulde versie hiervan.